Lingerie en feminisme: 'n komplekse verhouding met liggaamspositiwiteit

Onderklere was vroeër die kruising van krag en plesier. Sy delikate materiaal en verleidelike silhoeëtte het nie net om lywe gedraai nie, maar ook oor vroulikheid, seksualiteit, identiteit en agentskap. Vandag ondergaan onderklere 'n transformasie. Nie meer beperk tot die feit dat dit bloot 'n instrument van verleiding of 'n simbool van objektivering is nie, dit het 'n terrein van onderhandeling geword, waar vroue kulturele norme uitdaag, ondermyn en soms herbevestig. Dit is nie 'n duidelike verhaal van bevryding of onderdrukking nie, maar een van teenstrydigheid en kompleksiteit.

Die gevoelens wat vroue oor onderklere het, is selde enkelvoud. Sommige vroue voel dalk bemagtig, mooi en speels, en ander voel angstig, ongemaklik en vervreemd, of soms albei. Vir sommige is die koop van onderklere beide 'n selfbeloning en 'n vertoning, gedra om selfvertroue 'n hupstoot te gee of om liefde te betoon, maar ook onder druk om 'n sekere manier te lyk, om begeerlikheid te verrig, en om die arbeid wat die skouspel moontlik maak weg te steek.

Hierdie teenstrydigheid is sentraal om die ingewikkelde verhouding tussen onderklere en liggaamspositiwiteit te verstaan. Aan die een kant vertel onlangse postfeministiese bewegings vir vroue dat hulle vry is om hul plesier te kies, en onderklere word 'n teken van bemagtiging: die keuse om 'n kantlyfpak of systel te dra, word hervorm as 'n daad van selfversorging. Aan die ander kant word die kriteria van wat 'sexy' is steeds gevorm deur massamedia, verbruikerswese en hoëvlak mans in die modebedryf. 'Om goed te lyk' beteken steeds te dikwels om maer, jonk en moeiteloos gepoleer te lyk. Die visuele ideaal van die onderklere-geklede vroulike liggaam, soos buxom, toned en airbrushed, is steeds 'n kragtige beeld, en baie vroue voel die druk om dit na te leef, en beskryf dikwels 'die moeite doen' as 'n onsigbare arbeid van vroulikheid.

Tog is dit binne hierdie teenstrydigheid dat weerstand en herdefinisie plaasvind. Vroue lag dikwels vir die absurditeit van die sosiale ideaal en erken die kunsmatigheid daarvan. Sommige behandel onderklere as 'n speletjie of 'n vorm van rolspel, en omhels die prettige deel om vroulikheid te toon eerder as om dit natuurlik te probeer beliggaam. Vir ander word die ongemak wat hulle voel 'n subtiele kritiek op die norme self, met die erkenning dat hulle nie blootgestel wil voel of ten toon gestel word nie, dat hul seksualiteit nie altyd in kant en been vasgevang kan word nie.

Dit is belangrik dat liggaamspositiwiteit die manier waarop onderklere voorgestel en verbruik word, begin hervorm het. Handelsmerke vertoon uiteenlopende liggame oor groottes, etnisiteite, geslagte en vermoëns, en modelleer onderklere nie as 'n ideaal om na te streef nie, maar as iets wat aan almal behoort. Deur dit te doen, eggo hulle wat baie vroue al die tyd gesê het: onderklere kan wees vir troos, vir pret, vir selfvertroue, vir begeerte, vir jouself. Dit hoef nie soos 'n tydskrifadvertensie te lyk om geldig of bemagtigend te wees nie.

Tog vee die werk van liggaamspositiwiteit nie die spanning uit wat baie vroue voel nie. Om onderklere te dra, kan iemand laat voel dat sy haar liggaam adverteer. Sy is verplig om op te tree, gesien en waardeer te word, terwyl sy steeds onseker is of die ervaring werklik haar eie was. Daardie ambivalensie is egter nie 'n mislukking nie, maar 'n bewys dat vroue krities dink oor hoe hulle met hul liggame en begeertes verband hou. In die dubbelsinnigheid lê agentskap.

Onderklere is nie inherent feminis of anti-feministies nie. Dit is 'n kulturele objek gelaai met betekenis, en vroue se verhoudings daarmee is dinamies en ontwikkelend. Of dit gedra word om te verlei, om te bevestig, om te weerstaan, of bloot om 'lekker' te voel, onderklere word die kragtigste wanneer die vrou wat dit dra, besluit wat dit vir haar beteken. Dit is miskien waar sy ware potensiaal lê: in die vryheid om jou eie vroulikheid te definieer, op jou eie terme.