تولید جهانی ساده به نظر می رسد. یک برند یک ایده دارد. یک کارخانه آن را می سازد. محصول فروخته می شود در زندگی واقعی، به ندرت آنقدر صاف است.
حتی با وجود پیشرفت تکنولوژی، بسیاری از برندها و کارخانه ها هنوز همدیگر را اشتباه می دانند. این سوء تفاهم ها باعث تاخیر، محصولات بد و از دست دادن پول می شود. برخی از شرکت ها حدود 10 درصد از سود سالانه خود را فقط به دلیل این مشکلات از دست می دهند.
انواع مختلف کارخانه ها (و چرا مهم است)
بسیاری از برندها انواع مختلف کارخانه را با هم ترکیب می کنند. که از همان ابتدا باعث دردسر می شود.
OEM (سازنده تجهیزات اصلی)
این برند مالک طراحی است. کارخانه آن را می سازد. اگر طرح مشکل دارد، برند باید آن را برطرف کند. مشکل زمانی شروع می شود که برند انتظار دارد کارخانه محصول را به صورت رایگان طراحی مجدد کند.
ODM (تولید کننده طرح اصلی)
کارخانه محصول را طراحی می کند. این برند تغییرات کوچکی مانند رنگ یا لوگو را اضافه می کند. از آنجایی که کارخانه مالک طرح است، می تواند محصولات مشابه را به برندهای دیگر بفروشد. ممکن است برند بیشتر از طریق بازاریابی رقابت کند.
ساخت قراردادی (CM)
برند مالک همه چیز است. این کارخانه عمدتاً کارگران و تجهیزاتی را برای تولید آن فراهم می کند. هر مدل هزینه، اندازه سفارش و بازه زمانی متفاوتی دارد. اگر برندی این مدل ها را اشتباه بگیرد، انتظارات غیر واقعی می شود.
تله نمونه اولیه
نمونه اولیه یک محصول آزمایشی است. این نشان می دهد که چیزی می تواند کار کند. اما بین 'یک بار کار می کند' و \'10000 بار کار می کند' تفاوت زیادی وجود دارد.
نمونه های اولیه اغلب دست ساز یا چاپ سه بعدی هستند. تولید انبوه از ماشین های بزرگ مانند ماشین های قالب گیری تزریقی استفاده می کند. این ماشین ها رفتار متفاوتی دارند. مواد جمع می شوند. قطعات خم می شوند. ماشین ها محدودیت هایی دارند.
یک مرحله پرخطر بین نمونه اولیه و تولید کامل وجود دارد. بسیاری از محصولات جدید در این مرحله مشکل دارند.
کارخانه ها اغلب نیاز به تنظیم طرح دارند تا تولید را آسان تر کنند. این طراحی برای تولید (DFM) نامیده می شود. این تغییرات به محصول کمک می کند تا از تولید واقعی جان سالم به در ببرد.
اضافه کردن تفاوت های کوچک
در تولید انبوه، هیچ چیز کاملاً یکسان نیست. هر قسمت یک تفاوت مجاز کوچک دارد. به این می گویند تحمل. به عنوان مثال، یک قطعه ممکن است 10 میلی متر به اضافه یا منهای 0.2 میلی متر باشد.
اگر چندین قسمت در یک جهت کمی جدا شده باشند، ممکن است محصول نهایی به درستی روی هم قرار نگیرد. این انباشته تحمل است.
برخی از مارک ها اندازه گیری های کامل و بدون تفاوت مجاز را درخواست می کنند. ماشین ها نمی توانند به آن دست یابند. وقتی انتظارات محدودیت های فیزیکی را نادیده می گیرند، تولید کند و گران می شود.
مشکل بسته فناوری
بسته فناوری کتاب دستورالعمل ساخت یک محصول است. باید شامل موارد زیر باشد:
مواد
اندازه گیری ها
جزئیات مونتاژ
تحمل ها
تاریخچه نسخه
بسیاری از برندها نقشه های ساده را با یادداشت های کوتاه ارسال می کنند و انتظار دارند کارخانه همه چیز را درک کند.
اگر دستورالعمل ها نامشخص باشد، کارخانه معمولاً سریع ترین یا ارزان ترین روش را انتخاب می کند. ممکن است محصول از نظر فنی دستورالعمل ها را دنبال کند، اما همچنان برند را ناامید کند.
جزئیات پاک از بحثهای بعدی جلوگیری میکند.
مشکلات پول: MOQ و هزینه های پنهان
MOQ به معنای حداقل مقدار سفارش است. این کوچکترین سفارشی است که یک کارخانه می پذیرد.
برندها اغلب سعی می کنند MOQ را کاهش دهند. از نظر کارخانه، MOQ ها به پوشش هزینه های راه اندازی کمک می کنند. قیمت قالب های سفارشی به تنهایی بین 5000 تا 50000 دلار است. ماشین آلات باید آماده شوند. کارگران باید برنامه ریزی شوند.
اگر سفارش خیلی کوچک باشد، کارخانه ممکن است قیمت هر واحد را افزایش دهد.
همچنین 'هزینه های زمین' وجود دارد. اینها هزینه های اضافی بعد از قیمت کارخانه هستند:
حمل و نقل
عوارض واردات
هزینه های بندری
بیمه
تحویل داخلی
اینها می توانند 30٪ تا 50٪ به قیمت اصلی کارخانه اضافه کنند. اگر یک برند برنامه ریزی برای این موضوع را فراموش کند، سود می تواند به سرعت ناپدید شود.
زمان پیچیده تر از آن چیزی است که به نظر می رسد
برندها اغلب فکر میکنند زمان تولید به معنای مدت زمانی است که کارخانه روی محصول آنها کار میکند.
در واقعیت، بیشتر اوقات، محصولات در صف انتظار می نشینند.
تولید واقعی ممکن است تنها 5 تا 10 درصد از کل زمان تولید را ببرد. بقیه منتظر مواد یا زمان ماشین هستند.
تعطیلات فصلی نیز می تواند باعث تاخیر شود. در طول سال نو قمری، بسیاری از کارخانه ها برای هفته ها تعطیل می شوند. تولید قبل و بعد از تعطیلات کند می شود. برندهایی که خیلی دیر برنامه ریزی می کنند ممکن است ماه ها بدون موجودی مواجه شوند.
اختلافات کیفی
کارخانه ها و برندها اغلب کیفیت را متفاوت می بینند.
بسیاری از کارخانه ها از AQL (محدودیت کیفیت قابل قبول) استفاده می کنند. این روشی است که در آن بازرسان به جای هر محصول، یک نمونه را بررسی می کنند.
به عنوان مثال، در یک نمونه از 200 قطعه، ممکن است تا 10 نقص عمده همچنان تحت استانداردهای رایج پذیرفته شود.
ممکن است یک برند با چند اقلام معیوب مواجه شود و به اشتباه تصور کند که کل محموله ناقص است. کارخانه ممکن است بگوید محموله با قوانین توافق شده مطابقت دارد. بدون توافق روشن قبل از تولید، تضاد محتمل است.
مشکلات برند داخلی
گاهی اوقات مشکل در داخل برند است.
تیم های بازاریابی وعده ویژگی ها را می دهند. مهندسان تلاش می کنند تا آنها را در حد بودجه بسازند. کارخانه پیام های مختلط دریافت می کند.
جزئیات حقوقی نیز مهم است. اگر یک برند برای یک قالب پولی بپردازد، ممکن است تصور کنند که مالک آن هستند. بدون قرارداد مالکیت ابزار دقیق، کارخانه ممکن است بعداً از انتشار آن خودداری کند.
قراردادهای شفاف از هر دو طرف محافظت می کند.
تصویر بزرگتر
کارخانه ها تحت محدودیت های فیزیکی، مالی و زمانی کار می کنند. برندها نیز با فشار بازارها و مشتریان مواجه هستند.
هنگامی که برندها با کارخانه ها به عنوان شرکای بلندمدت رفتار می کنند و درک می کنند که تولید انبوه چگونه کار می کند، مشکلات کاهش می یابد.
طرح های شفاف اندازه گیری های واقع بینانه بسته های فنی دقیق برنامه ریزی هزینه صادقانه برنامه ریزی زودهنگام
تولید یک سیستم است. زمانی که هر دو طرف قوانین فیزیک، آمار و پول را درک کنند، سیستم بسیار روان تر کار می کند.
